Κούροι

Οι κούροι είναι ο γνωστότερος τύπος της ελληνικής πλαστικής με ιδιαίτερη επιρροή στην παγκόσμια γλυπτική ανά τους αιώνες. Ο κούρος είναι μία παρουσίαση ενός νεαρού άνδρα στην εφηβεία, τοποθετείται όρθιος, καθώς και γυμνός, ενώ τα χέρια του είναι κατά μήκος του σώματος, ενωμένα με τους μηρούς σε γροθιές. Τα κυριότερα και πιο γνωστά χαρακτηριστικά τους δεν είναι άλλα από το αριστερό πόδι τους το οποίο το προτάσσουν προς τα εμπρός, έτσι δίνουν την αίσθηση της κίνησης. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι το λεγόμενο αρχαϊκό μειδίαμα, πρόκειται για ένα διακριτικό χαμόγελο το οποίο προστέθηκε για να δώσει ζωντάνια στο έργο. Το τρίτο χαρακτηριστικό είναι το “Ηράκλειον άμμα” (κόμβος του Ηρακλέους) το οποίο το βρίσκουμε στους κούρους με μακριά μαλλιά και πρόκειται για μία ταινία με έναν κόμβο  που δένει στο πίσω μέρος της κεφάλης. Στον κούρο εντοπίζονται όλα εκείνα τα αριστοκρατικά ιδεώδη του καλού και αγαθού νέου, δηλαδή του ωραίου, γυμνασμένου σώματος αλλά και της καλής ψυχής. Για να παραγγείλει κανείς ένα τέτοιο έργο, δε χρειάζεται να πούμε ότι έπρεπε να αποτελεί μέλος της αριστοκρατίας, κι έτσι ήταν φυσικό να φέρει τα ιδεώδη της.

 

Κόρες

Οι κόρες ήταν το αντίστοιχο του κούρου στο θηλυκό. Εμφανίζονται τον 7ο αιώνα και συνεχίζουν να παράγονται και να εξελύσσονται ως τα τέλη της αρχαϊκής εποχής. Η κόρη δίνεται όρθια, ενδεδυμένη με χιτώνα και ιμάτιο, ενώ τις περισσότερες φορές φέρει και πλούσια κοσμήματα. Όπως και ο κούρος έτσι και η κόρη αποτυπώνεται σε νεαρή ηλικία. Τα μαλλιά της είναι πάντα φροντισμένα με κάποια κόμμωση. Πολλές φορές κρατάει κάποιου είδος προσφορά. Στην περίπτωση της κόρης τον 5ο αιώνα το αρχαϊκό μειδίαμα δεν τις συνοδεύει ενώ τον 6ο αιώνα το ένα πόδι είναι σε προβολή για την ψευδαίσθηση της κίνησης και το αντίστοιχο χέρι σηκώνει το φόρεμα ώστε να μπορεί να περπατήσει με άνεση. Πέρα από τον χιτώνα ο οποίος είναι το πιο «πολυφορεμένο» ένδυμα των κορών, υπάρχουν και άλλες με πέπλο. Ο χιτώνας διπλώνεται στα δύο κατά πλάτος, το ιμάτιο φοριέται πάνω από τον χιτώνα και κουμπώνεται πλάγια πάνω από τον έναν ώμο. Ο πέπλος- κι όχι «το πέπλο» όπως λανθασμένα λέγεται- είναι ένα βαρύτερο από τα άλλα ένδυμα με πολλαπλές πτυχώσεις που καλύπτει το σώμα εκτός ενός τμήματος στο στήθος και την πλάτη, ο πέπλος «δένονταν» με περόνες-είδος κοσμήματος (σα μεγάλη καρφίτσα)- στους ώμους ενώ δενόταν κανονικά στη μέση. Τα χρώματα δε θα πρέπει να λησμονούνται, καθότι δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις, μπορεί ο ευρωπαϊκός νεοκλασικισμός για να εκπληρώσει τα ιδανικά του να εθελοτυφλούσε στο θέμα των χρωμάτων στα αρχαία αγάλματα αλλά δε θα πρέπει να ξεχνούμε ότι και οι αρχαίοι ήταν ζωντανοί, με όλη τη σημασία της λέξης, και τα χρώματα αυτά δεν έδειχναν παρά την ζωντάνια. Οι χρωστικές ουσίες προέρχονταν από ορυκτά στην μορφή της σκόνης και απλώνονταν στα γλυπτά σε συνδυασμό με κάποιο συνδετικό υλικό.


Οι πληροφορίες από :https://www.maxmag.gr/politismos/istoria/koyroi-kores-i-plastiki-toy-6oy-aiona/